Zygmunt Hofmokl-Ostrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Zygmunta Hofmokl-Ostrowskiego na Starych Powązkach w Warszawie

Zygmunt Hofmokl-Ostrowski (ur. 6 grudnia[1][2] 1873 w Wiedniu, zm. 1963) – major artylerii Wojska Polskiego, adwokat.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył prawo na Uniwersytecie Lwowskim, następnie odbył aplikację adwokacką i otworzył kancelarię w Wiedniu. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1902 roku, a na stopień porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1914 roku w korpusie oficerów rezerwy. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Piechoty Obrony Krajowej Nr 25 w Kromieryżu[3][4]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. Obrony Krajowej, a następnie w Wojsku Polskim.

8 stycznia 1924 roku został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Posiadał przydział w rezerwie, a następnie w pospolitym ruszeniu do 4 Dywizjonu Artylerii Konnej w Suwałkach[5][6]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I”[7].

Po wojnie otworzył kancelarię w Krakowie, jednak niedługo potem przeniósł jej siedzibę do Warszawy, gdzie zyskał sławę jako obrońca karny, obdarzony niezwykłym talentem oratorskim, ale także wybuchowym temperamentem. M.in. w procesie przed Sądem Okręgowym w Warszawie sześciokrotnie wypalił z rewolweru po obrazie ze strony funkcjonariusza policji, będącego świadkiem w sprawie. Sąd uznając, że nastąpiło to pod wpływem silnych emocji, skazał go na tydzień aresztu. Z kolei podczas procesu redaktora Piaseckiego Hofmokl-Ostrowski został skazany na miesiąc aresztu i dwa lata zawieszenia w wykonywaniu zawodu za nadużycia słowa. W okresie międzywojennym mieszkał w Milanówku pod Warszawą.

Autor popularnego przed wojną wydania Kodeksu Karnego z Orzecznictwem Sądu Najwyższego, często stosowanego przez adwokatów.

W czasie II wojny światowej mecenas był więziony w aresztach gestapo w Milanówku i na Zamku Lubelskim. Po wojnie kontynuował wykonywanie zawodu, słynna była jego obrona wielokrotnego zabójcy z Krakowa Mazurkiewicza, gdzie mecenas zgodnie z aksjologią tamtego okresu wykazywał, iż zabite zostały osoby niepełnowartościowe w socjalistycznym społeczeństwie[8] oraz posługiwał się tezą, że Mazurkiewicz jest urodzonym mordercą, typem o skłonnościach zbrodniczych. Pomimo błyskotliwej obrony, Mazurkiewicz został skazany na karę śmierci.

Zmarł w roku 1963 w wieku dziewięćdziesięciu lat. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 154-6-26)[9].

Zawód adwokata wykonywali też jego brat, Stanisław Jerzy, syn Zygmunt i córka Gabriela (po mężu Mycielska).

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Schematismus der k.k. Landwehr und der k.k. Gendarmerie der im Reichsrat Vertretenen Königreiche une Länder für 1914. Wiedeń: styczeń 1914.
  • Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
  • Stanisław Łoza: Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938.
  • „Palestra” rok XLVIII.
  • S. Milewski, Ciemne sprawy międzywojnia, Warszawa 2002.