Zygmunt Krauze (oficer)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Krauze
Ilustracja
podporucznik piechoty podporucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1896
Łódź
Data i miejsce śmierci 23 lipca 1920
pod Poczajowem
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki III/105 pułku piechoty
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Zygmunt Krauze (ur. 27 maja 1896 w Łodzi, zm. 23 lipca 1920 pod Poczajowem) – oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Stanisława i Olimpii z Bussów. Absolwent gimnazjum w Łodzi i członek Polskiej Organizacji Wojskowej.

W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego[1]. Od 24 marca do 9 czerwca 1919 był uczniem klasy „N” Szkoły Podchorążych w Ostrowi Łomżyńskiej[2]. 21 czerwca 1919 został mianowany z dniem 1 czerwca tego roku podporucznikiem w piechocie. Pełnił wówczas służbę w 5 pułku piechoty Legionów[3].

Na froncie polsko-bolszewickim walczył w III batalionie 105 pułku piechoty[1]. W potyczce pod Romanowem koło Miropola, na czele 9 kompanii pokonał trzykrotnie liczniejszy oddział kawalerii nieprzyjaciela. Zginął pod Poczajowem w bitwie o Hrady. Za bohaterstwo w walce odznaczony został pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Polak (red.) 1991 ↓, s. 79.
  2. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 441.
  3. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 73 z 5 lipca 1919 roku, s. 1648.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]