Zygmunt Najdowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Najdowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1932
Cerekwica
Data śmierci 9 stycznia 1998
Minister kultury i sztuki
Okres od 20 lipca 1978
do 8 października 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Jan Mietkowski
Następca Józef Tejchma
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Zygmunta Najdowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Zygmunt Józef Najdowski (ur. 25 kwietnia 1932 w Cerekwicy, zm. 9 stycznia 1998) – polski doktor nauk historycznych i polityk. Minister kultury i sztuki (1978–1980), poseł na Sejm PRL VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Heleny. Ukończył studia w kierunku filologia polska na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, został także doktorem historii w 1980 w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR[1].

Od 1954 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1957 został sekretarzem w Zarządzie Wojewódzkim Związku Młodzieży Polskiej w Bydgoszczy. Od 1964 do 1969 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Zarządu Głównego Związku Młodzieży Socjalistycznej w Warszawie. Od 1957 do 1959 I sekretarz Komitetu Uczelnianego na UMK, był zastępcą kierownika wydziału Propagandy Komitetu Wojewódzkiego w Bydgoszczy (1959–1960), został instruktorem partyjnym w wydziałach Komitetu Centralnego PZPR (1960–1973). W 1973 został sekretarzem KW PZPR w Zielonej Górze, a w latach 1975–1978 i 1980–1981 był I sekretarzem KW PZPR w Toruniu. W 1975 był przewodniczącym Wojewódzkiej Rady Narodowej. Od 1975 do 1981 był członkiem KC PZPR. W latach 70. zasiadał w Radzie Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi”.

W latach 1976–1980 był posłem na Sejm PRL VII kadencji. Od 20 lipca 1978 do 8 października 1980 był ministrem kultury i sztuki w rządach Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha i Józefa Pińkowskiego (wcześniej był krótko podsekretarzem stanu w tym ministerstwie).

W czerwcu 1981 domagał się siłowych rozwiązań wobec „Solidarności”. Po 1989 był członkiem-założycielem i pierwszym sekretarzem zarządu krajowego Stowarzyszenia Marksistów Polskich, a także współtworzył partię Związek Komunistów Polskich „Proletariat”[1].

Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A 3 Tuje rz. 3 m. 40).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Krzysztof Łoziński: Sekta komunistów. „Wprost” Nr 24/2003 (1072).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]