Zygmunt Pistl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zygmunt Pistl
pułkownik pilot pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1897
Przemyśl
Data i miejsce śmierci 20 listopada 1981
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg Royal Air Force
Jednostki 2 Pułk Lotniczy,
Centralna Szkoła Podoficerów Pilotów Lotnictwa,
Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa,
6 Pułk Lotniczy,
Dywizjon 309
Stanowiska dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (bitwa o Anglię)
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota,
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

Zygmunt Pistl (ur. 17 maja 1897 w Przemyślu, zm. 20 listopada 1981 w Londynie) – pułkownik pilot Polskich Sił Powietrznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 maja 1897 w Przemyślu. Ukończył 4 klasową c.k. Niższą Wojskową Szkołę Realną w Łobzowie k/Krakowa. Naukę kontynuował w Szkole Realnej w Jarosławiu, gdzie ukończył 5 klasę. W latach 1912–1915 uczęszczał do Szkoły Kadetów, najpierw we Lwowie, a potem w Brnie. 15 marca 1915 roku, po ukończeniu Szkoły Kadetów, został mianowany chorążym oraz otrzymał przydział na dowódcę plutonu w c. i k. 70 pułku piechoty. Od 3 maja tego samego roku był już dowódcą kompanii. 2 września 1915 roku został ranny. 30 października 1915 roku, po opuszczeniu szpitala, ponownie został dowódcą kompanii marszowej. Ukończył szkołę karabinów maszynowych. Dowodził nimi na froncie w baonie szturmowym 34 Dywizji Piechoty. Od 1 października 1917 roku do 4 października 1918 roku był adiutantem baonu szturmowego. Za służbę w armii austriackiej odznaczony był m.in. srebrnym i brązowym Medalem Zasługi i Krzyżem Karola.

23 października 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu porucznika walczył w 11 pułku piechoty. Za okazane męstwo odznaczono go Krzyżem Walecznych.

28 maja 1921 roku został skierowany do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotnictwa. Szkołę ukończył jako obserwator i otrzymał przydział do 2 pułku lotniczego w Krakowie. W pułku był m.in. adiutantem II dyonu lotniczego oraz adiutantem pułku. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów aeronautycznych[1], a następnie mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku[2][3].

Od 20 sierpnia 1923 roku do października 1925 roku był dowódcą 6 eskadry wywiadowczej w Krakowie[4][5]. Od 1 maja 1926 roku przebywał na kursie pilotażu w Szkole Pilotów w Bydgoszczy. W listopadzie 1926 roku powrócił do macierzystego pułku[6]. W 1928 roku był oficerem w kadrze Centralnej Szkoły Podoficerów Pilotów Lotnictwa w Bydgoszczy[7]. Był także wykładowcą w tamtejszym Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa[8]. 7 listopada 1930 roku został dyrektorem nauk Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa w Bydgoszczy. Funkcję dyrektora nauk pełnił do 22 grudnia 1931 roku po czym został przeniesiony do 6 pułku lotniczego we Lwowie na stanowisko dowódcy I dywizjonu lotniczego[9]. Został awansowany do stopnia majora aeronautyki ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku[10]. Dywizjonem dowodził do listopada 1935 roku. Mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa[11]. Od 1939 roku był zastępcą dowódcy 4 pułku lotniczego w Toruniu. We wrześniu 1939 roku znalazł się w Rumunii, gdzie do marca 1940 roku był szefem Wydziału Informacji Polskiej Ewakuacyjnej Placówki Lotniczej w Bukareszcie. Z chwilą zakończenia akcji ewakuacyjnej wyjechał do Francji. Tam 18 marca 1940 roku otrzymał przydział do Centrum Wyszkolenia Lotniczego w Lyon-Bron na stanowisko przewodniczącego komisji segregacyjnej. Po upadku Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii.

Podczas II wojnie światowej był oficerem Polskich Sił Powietrznych w Anglii. Od 8 października 1940 roku dowodził 309 Dywizjonem Ziemi Czerwieńskiej[12]. W 1943 roku pełnił służbę w Inspektoracie Polskich Sił Powietrznych w Londynie. Był członkiem Komisji powołanej do zbadania katastrofy lotniczej w Gibraltarze, w której zginął generał Władysław Sikorski.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był prezesem Koła Londyn Stowarzyszenia Polskich Lotników[13]. Zmarł 20 listopada 1981 roku w Londynie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 945.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 863.
  3. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 549.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 715.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 861.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 50 z 24 listopada 1926 roku, s. 416.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 541.
  8. Arkadiusz Kaliński: Bydgoskie lotnisko w latach 1916-1939 (cz. 2) [w:] Kronika Bydgoska XX.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 744.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 229.
  11. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 378.
  12. 309. Dywizjon Ziemi Czerwieńskiej. sww.w.szu.pl. [dostęp 2017-05-29].
  13. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 42, s. 99, Grudzień 1981. Koło Lwowian w Londynie. 
  14. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 9, Nr 2 z 31 grudnia 1975. 
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 50 z 24 listopada 1926 roku, s. 410.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]